jump to navigation

20 Aylık Okul, bağımsızlık ve yeni faaliyetler 12 Mar 2010

Posted by evaciton in Bebeğim Büyüyor, Eğitim.
Tags: , , , , ,
trackback

Tarih; 12 Mart 2010/ Yaş; 20 Aylık

Bıdık 20 aylık oldu.

Kendisi bağımsız bir ada. Yengeç burcu ama öyle yapışık değil. Yani belirli bir ölçüde elbette evet, hele şu aralar anneci. Ama genelde o, kendi başına bağımsız bir ada. Bundan memnunum, ama yuva ve ilkokul sıralarına gelince ne yapar bilemiyorum. Yükselen burcuna baktık Aslanmış.

Ayrıca ilk doğduğu günden beri her zaman “Hayır” hayır idi. Örneğin 2,5 aylıkken memeye kesinlikle itiraz etti. Arada mücadele ettim, ama yoruldum. Biberonla devam etmiştik. 

Herneyse Şubat 2010 sonundan beri haftada bir bir anneli gruba gidiyoruz. Hayatımızdan memnunuz. Tek sorunumuz gece erken yatmaya hala itiraz ettiğimiz için sabah uyanamıyoruz. Dolayısıyla sabah uyanamıyoruz ve oraya ancak yetişiyoruz.

İlk defa bu hafta nispeten erken gittik, hatta ilk gelen bizdik 🙂 Mutluydu neşesi yerindeydi, taa ki uykusu gelmeye başlayıncaya kadar. Bu hafta katılımcı sayımız da arttı. 3 bey 2 hanım olduk. Birbirlerine alıştıkça oyunları rahatlayacaktır. Arada biraz küçük anlaşmazlıklar oluyor ; özellikle oyuncak paylaşırken, çünkü herkes diğerinin elindekini almaya çalışıyor 🙂

Haftada bir az ama şimdilik iyidir.

Kızım kitap kurdu 🙂 hani okumayı bildiğinden değil, nedense yapılan etkinliklerden bir anda kopuyor ve kitap rafının bulunduğu köşeye gidip onlarla oynamaya başlıyor.

Mary Ann, çocuklarla ilgili, gereğinde tek tek ilgilenip dikkatlerini çekmeye çalışıyor. Bebekler yoruluyor, ama biz de birlikte yoruluyoruz 🙂

İlk seferinde parmak boyasını ağzına götürmüştü neyse ondan sonra bir daha götürmedi, belki de onun yenilmeyeceğini artık öğrenmiştir. Çünkü bazı yemekleri, örneğin yoğurdu kaşıkla yemiyor ama birimiz yiyorsak yanaşıp parmaklamayı ve ağzına götürmeyi seviyor.

O iki saatin sonunda bulundğumuz yeri fırsat bilip öğlen yemeğini yiyoruz. Aksi takdirde yolda uyuyakalıyoruz, hem de eve geldiğimizde iki seksen ve uzun soluklu uyuyacak şekilde.

Geçtiğimiz hafta ilk sınavımızı da verdik aslında. Bir doğumgünü vardı ve bir odada çocuklarla ilgilenen ablalar vardı. Kızım uykudan yeni uyandığı için önce beni bırakmak istemedi, ama sonunda balonla filan bir ısınma yaptık. Sonrasında o odada ablalarda birinin kucağında oturdu, gayet sakindi. Ne beni ne babasını aramadı. Bu da bizimkinin yuvaya yavaş yavaş hazır olduğunu göstergesi diye düşünüyorum.

Acaba doğru düşünüyor muyum?

Reklamlar

Yorumlar»

No comments yet — be the first.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: