jump to navigation

Duygusal Engelli Zihniyet deneyimleri 07 Ara 2011

Posted by evaciton in Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , ,
trackback

Elif yazmış, eline sağlık, hakikaten yaşadıklarımızın ve kafamızdan geçenlerin tercümanı olmuş; Duygusal Engelli Zihniyet

Başlığı aynen tutmamın sebebi; konunun benzerlikler taşıması. Onun bloguna kocaman bir yorum yazma ihtimalimi hissedince bunu buraya yazı olarak aktarmaya karar verdim. Buyrun bir de burdan yakın.

Yolları, evleri, AVM’leri inşa edenler bilerek veya bilmeyerek ama açıkça bizlere “Engelli ve çocuklu geçişleri yassah kardeşim!” diyorlar.

Deneyim 1; geçtiğimiz yıl bir cumarresi gün Astoria AVM’ye gitme ihtimali olan akrabalarımdan haber bekler vaziyetteydim, onlardan gelecek haberi evde beklemek yerine hava almak istedim. Neyse Şişli Ergenekon caddesinde yaşayan kayın ailemin yanından ayrılıp hava almak amacıyla kuzumu ve pusetine ve ikimizi de dışarı attım.  Neyse pusete bindik, ve yola çıktık. Sıracevizlere inen yokuştan aşağı inmeye karar verdim. Vermemle hüsrana uğramam bir oldu. Çünkü aynen Elif’in anlattığı gibi kaldırımla pusetin ancak tek tekerini kabul eder vaziyetteydiler. Kaldırım daracık, solumda cadde ve vızır vızır araba geçiyor. Kaldırımın ortasında bir elektrik direği sağında ise bir basamakla inilen dükkanlar. Geç geçebilirsen. Aynı araba kullanırken olduu tüm pust kullanma becerilerimi kullanarak bu ENGELLERİ atlatmayı başardım. Arada da “Çocukla arabasız ne işin var senin bu sokaklar diye” kendime söylendim. Neyse ki arada akrabalardan haber geldi. Sıra cevizlere inmeden ilk bulduğum sokaktan bir taksi çevirdim. Şoför abi sağolsun puseti katlamaya yardımcı oldu. Kuzuyla atladık arabaya. Astoria’ya nasıl girdiğimi anımsamıyorum, nasıl bir AVM olduğunu zerre hatırlamıyorum, ama sanırım düz ayak bir girişi vardı. Bir tek karşıdan karşıya geçmem gerekti o kadar. Oradan çıkışta sıkış tepiş te olsa akrabalarım beni arabalarıyla geri döndürdüler. O saatte oralarda taksi de bulunmaz…

Deneyim 2; Cevahir AVM’de bir arkadaşım buluşacaktım. Bilmediğim için normal yol girişinden pusetle girmeyi denedim, her yerde merdiven. Nasıl girmeyi başardım hatırlamıyorum. Meğer alt girişten düz ayak giriş varmış, sonradan arkadaşımdan öğrendim. Ama o gün içeri pusetle bin bir zorlukla girdim.

Deneyim 3; oldukça uzun bir zaman oldu sanırım geçtiğimiz aylardaydı Palladium AVM’ye gitmiştik. Elimizde puset olduğu için eşimle birlikte asansör beklememiz gerekiyordu. O esnada tekerleklli iskemle ve refakatinde 2 kişi daha vardı. Yani sayı olara bizimle aynı durum. Asansöre gelen biniyor, gelen biniyor. O taraf ta biz de sinirlenmeye ve sinirimiz belli etmeye başladık. Tabii takan olursa! Neyse sonunda aynen b asansörün önünde atmaca şeklinde asansör tumaya karar verdik. Asansör gelince önceliği tekerlekli iskemleye verdik. Teşekkür edip bize öncelik tanıdılar. Tesadüf ya ikimiz de sığdık ya da aynı anda diğeri de geldi. Sonuçta birbirimize teşekkür ede ede AVM’den çıktık.

Deneyim 4 küçük çocuklarla empati kuramamakla ilgili olduğu için bana göre bir tür duygusal engelli zihniyet kategorisine girmektedir. Ancak engelli veya bebek dostu olmakla doğrudan alakalı olmadığı için başka bir yazının ikinci serisi olarak farklı bir yazıya aktarılmıştır; Sana nasıl davranılıyorsa sen de öyle davran 2

Reklamlar

Yorumlar»

No comments yet — be the first.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: